Z końcem 1939 roku sport polski przestał oficjalnie istnieć, ale większość przedwojennych organizacji sportowych prowadziła działalność w podziemiu. Odbywały się nawet mecze w piłce nożnej i wyścigi kolarskie - a więc w dyscyplinach, które były bardzo trudne do zakonspirowania. Grano też w siatkówkę, uprawiano lekką atletykę i łyżwiarstwo, w górach aktywni byli narciarze, a swoje umiejętności oddawali dla zadań konspiracyjnych (słynni kurierzy tatrzańscy).

Szczególnie aktywni byli piłkarze. W dużych miastach, takich jak Warszawa, Kraków, Poznań reaktywowano okręgowe związki piłki nożnej, a także systemy rozgrywek o mistrzostwo. Dochodziło nawet do meczów między reprezentacjami poszczególnych miast, kilka razy spotykali się piłkarze z Warszawy i z Krakowa.

 

 

Zginęło wielu przedwojennych, wybitnych polskich sportowców. Symbolem tragicznego, polskiego losu, i tragicznego losu polskich sportowców są między innymi: Janusz Kusociński, mistrz olimpijski na 10 km z 1932 roku, zamordowany w 1940 r. w Palmirach; Eugeniusz Lokajski, olimpijczyk z 1936 roku, mistrz i rekordzista Polski w rzucie oszczepem, zginął w Powstaniu Warszawskim; Bronisław Czech, trzykrotny olimpijczyk i dwudziestokrotny mistrz Polski w różnych konkurencjach narciarskich, zmarł w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu; Jerzy Nadolski, dyrektor warszawskiego Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego, Walerian Sikorski, dyrektor Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu; wybitni olimpijczycy, Józef Baran-Bilewski i Kazimierz Bocheński - wszyscy zamordowani w obozach dla polskich oficerów ustanowionych przez Stalina w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku.

 

 

Igrzyska olimpijskie w 1940 i 1944 roku nie odbyły się. Świat był zajęty wojną. Ale w tych właśnie latach - olimpijskich - z inicjatywy Polaków dwukrotnie odbyły się igrzyska olimpijskie w oflagach jenieckich - w 1940 w Langwasser pod Norymbergią i w 1944 w Woldenbergu (Dobiegniew).

 

 

Stalag dla szeregowców XIII A, wówczas na przedmieściach Norymbergii. Igrzyska odbyły się w dniach 1-7 września 1940 roku. Wzięli w nich udział jeńcy z Anglii, Belgii, Francji, Holandii, Jugosławii i Polski. Musiały być zorganizowane w warunkach pełnej konspiracji. Międzynarodowy Komitet Jenieckich Igrzysk Olimpijskich (w jego skład wchodzili Anglik, Francuz i Polak) zadecydował, że igrzyska odbędą się w następujących konkurencjach: strzelanie z łuku, skok z miejsca, pchnięcie kulą, kolarstwo, siatkówka i bieg na 50 m "karną żabką" (ulubiona kara niemieckich strażników). Wszystkie nagrody w igrzyskach były wykonane przez jeńców z materiałów dostępnych w obozie. A największym fenomenem igrzysk był ceremoniał olimpijski (flaga, znicz, hymn i przysięga).

 

 

Dobiegniewo - obóz jeniecki dla polskich oficerów, skupiał największą liczbę przedwojennych specjalistów od spraw sportu i wychowania fizycznego (to wynikało z sytemu kultury fizycznej i sportu w Polsce 1918-1939, który był wynikiem ścisłego związku środowiska kultury fizycznej i wojska). Igrzyska w Oflagu II C Woldenberg odbyły się, za zgodą komendanta obozu, w dniach 23 lipca - 13 sierpnia 1944 roku. Igrzyskom towarzyszyła wielka aktywność całej obozowej społeczności. Na terenie obozu ukazywał się "Przegląd Sportowy", były kursy dla instruktorów sportowych i nauczycieli wychowania fizycznego (wielu spośród jeńców ukończyło CIWF).